Charakterystyka architektoniczna Pałac wybudowano w latach 1535–1560 i przebudowano między 1620–1640 rokiem. Przypuszczalnie w połowie XVII wieku dołączono do pałacu budynek od północy, przez co razem budynki miały plan litery L. Po pożarze z roku 1850 odbudowano je z przeznaczaniem na magistrat w latach 1865–1868 według projektu Pawła Barańskiego. Widoczne obecnie od Placu Wszystkich Świętych elewacje dłuższa wschodnia i krótsza północna, były prawie w całości zakryte przez przyległe budowle i kościół Wszystkich Świętych. Szeroka dziś elewacja północna obejmowała tylko dwie osie. Frot pałacu znajdował się z drugiej strony – do 1 połowy XIX wieku widoczne były krótsza elewacja południowa i spełniająca rolę fasady dłuższa elewacja zachodnia, przed którą otwierała się szersza przestrzeń. Ta część pałacu zachowała charakterystyczne zwieńczenia w formie archaicznej attyki krenelażowej – bardzo zbliżonej do attyk czeskichPodobne występują w takich czeskich miastach jak: Prachatice, Slavonice, Telć, Znojmo czy Dacice.. Wejście od strony dziedzińca ujęte jest w prosty, wczesnobarokowy portal. Sklepienie sieni pokrywa dekoracja stiukowa, złożona z płaskich listew tworzących proste wzory geometryczne, pochodzące z I poł.