Opuścił wówczas także Polskie Zrzeszenie Niepodległościowe uznając, że stało się ono organizacją demokracji mieszczańskiej, czego on jako socjalista nie powinien popierać.

W połowie 1918 udało mu się powrócić do Polski. Od sierpnia 1918 pracował w Departamencie Pracy RR, a po odzyskaniu niepodległości został od listopada 1918 naczelnikiem Wydziału Sekcji Kas Chorych w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej: Od 1925 był dyrektorem okręgowego urzędu ZUS w Warszawie. Od 1928 do śmierci piastował stanowisko dyrektora PZU Pracowników Umysłowych. Współpracował także z „Przeglądem Ubezpieczeń Społecznych. W II Rzeczypospolitej kontynuował także poprzednią działalność polityczną, w 1919 wstąpił ponownie do Polskiej Partii Socjalistycznej, w latach 1921–1923 był członkiem Centralnego Sądu Partyjnego. W 1919 został wybrany radnym m.st. Warszawy z ramienia tej partii. Najbardziej jednak znaczącym polem jego aktywności stała się działalność w ruchu spółdzielczym. Od listopada 1918 był członkiem Tymczasowego Sekretariatu Robotniczych Klasowych Stowarzyszeń Spożywczych w Warszawie. Po usunięciu komunistów Bieruta i Tołwińskiego w 1920 do Tymczasowego Zarządu tej organizacji. Odegrał wielką rolę w powstaniu i zorganizowaniu Związku Spółdzielni Spożywców RP, od kwietnia 1925 przez wiele lat przewodnicząc jego Radzie Nadzorczej.