Sangay (także Macas, Sanagay i Sangai) – czynny stratowulkan w środkowym Ekwadorze, na wschodnim skraju Andów, w obrębie Parku Narodowego Sangay. Należy do najbardziej aktywnych wulkanów Ekwadoru; dominują erupcje typu strombolijskiego, którym towarzyszą opady popiołu, spływy lawy, lawiny piroklastyczne i lahary. Obecna budowla wulkaniczna ma około 5286 m n.p.m., a jej wybitność wynosi około 1588 m. Jest najmłodszą fazą długiej, niestabilnej historii wulkanu, w której dwie wcześniejsze budowle zostały zniszczone przez wielkie obrywy stoków.
Ze względu na odosobnione położenie masyw zachował wysoką różnorodność biologiczną, od strefy wysokogórskiej po las równikowy na niższych stokach. Obszar ten chroni Park Narodowy Sangay, wpisany w 1983 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia i ochrona Aktywność Sangay jest poświadczona historycznie co najmniej od 1628 roku, a w 1728 rozpoczął się długi okres niemal ciągłych erupcji, trwający z przerwami do 1916 roku. Po krótkim uspokojeniu wulkan ponownie wszedł w fazę erupcyjną 8 sierpnia 1934 roku i od tego czasu nie wygasł całkowicie.
Nazwę Sangay wywodzi się z języków keczua i tłumaczy jako „budzący strach”.