Potencjalnym ryzykiem pozostaje też ewentualny obryw wschodniego stoku, zgodny z wcześniejszą historią rozwoju masywu.
Przyroda Odizolowane położenie Sangay sprzyja utrzymaniu dobrze zachowanych ekosystemów, od strefy porostów i mchów poniżej granicy śniegu po wilgotne lasy górskie i las równikowy na niższych stokach. Największą rolę w zróżnicowaniu siedlisk odgrywają wysokość i opady; najbujniejsza roślinność rozwija się na wilgotniejszych stokach wschodnich.
W faunie parku występują między innymi tapir górski, andoniedźwiedź okularowy, jaguar, puma, ocelot, arirania amazońska, pudu północny, kondor wielki, kondor królewski i skalikurek andyjski. Odosobnienie masywu sprzyja wysokiej wartości przyrodniczej obszaru chronionego.
Alpinizm Sangay bywa zdobywany mimo trudnego dostępu i trwającej aktywności erupcyjnej. Pierwszego udokumentowanego wejścia dokonali Robert T. Moore, Terris Moore, Waddel Austin i Lewis Thorne 4 sierpnia 1929 roku, jeszcze przed rozpoczęciem obecnej długiej fazy aktywności. Główne zagrożenia dla wspinaczy stanowią wyrzucane