Grzegorz Łakota, , trans. Hryhorij Iwanowycz Łakota (ur. 31 stycznia 1883 w Hołodówce, zm. 12 listopada 1950 w łagrze Abieź koło Workuty) – polski duchowny, biskup pomocniczy greckokatolickiej eparchii przemyskiej, męczennik, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się w miejscowości Hołodówce, która wówczas leżała w Austro-Węgrzech. Studiował we Lwowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w Przemyślu w 1908 roku. 2 lipca 1913 roku uzyskał stopień doktora teologii na Uniwersytecie Wiedeńskim na podstawie pracy pt. Die Bedeutung der Bergpredigt bei Matthäus. Od 1913 był profesorem Seminarium Duchownego w Przemyślu, następnie jego rektorem (1918–1926). 16 maja 1926 roku otrzymał sakrę biskupią i został mianowany biskupem pomocniczym w Przemyślu.
27 czerwca 1946 roku został aresztowany. Mimo że był obywatelem polskim, deportowano go do ZSRR przez punkt graniczny w Medyce. Początkowo był uwięziony we Lwowie, a następnie w Kijowie. Był sądzony w Kijowie za „współpracę z hitlerowcami i z watykańskim wywiadem”. Został skazany na 10 lat łagru i wywieziony do Workuty w republice Komi. Był uwięziony w obozie oznaczonym symbolem „OLP №9”. Początkowo pracował w kopalni węgla. Niewolnicza praca i ciężkie warunki życia w łagrze spowodowały pogorszenie stanu zdrowia.