Historia jako pierwszy otrzymał w reakcji fluorku srebra(II) z chloroformem. Wkrótce potem, w 1894 r., związek ten uzyskał i zbadał , który oprócz chloroformu użył jodoformu. W warunkach tych reakcja przebiega gwałtownie, wydajność jest bardzo niska, a produkt zanieczyszczony. Reakcja została udoskonalona przez , który jako źródło fluoru użył mieszaninę i wapnia . w 1937 r., niezależnie od Ruffa, także zastosował . Zauważył on ponadto, że przebieg reakcji jest łagodniejszy, jeśli reakcję jodoformu lub bromoformu przeprowadzi się dwuetapowo – najpierw wykonuje się podstawienie przez fluor dwóch pierwszych atomów halogenowych za pomocą mniej reaktywnego , np.: , a następnie wprowadza się trzeci atom fluoru z użyciem fluorku rtęci: .
Właściwości Mimo obecności trzech elektroujemnych atomów fluoru, jest bardzo słabym kwasem (pKa ≈ 25–28). W wyniku deprotonacji tworzy aniony , które łatwo rozkładają się do () oraz jonu fluorkowego (). Jest to spowodowane polegającym na odpychaniu między wolną parą elektronową na atomie węgla a elektronami atomów fluoru.
Przypisy
Kategoria:Fluoropochodne węglowodorów