W mistrzostwach Francji w 1968 osiągnął półfinał, przegrywając po zaciętym meczu z późniejszym triumfatorem Rosewallem 6:3, 3:6, 5:7, 6:3, 3:6. W 1969 w półfinale Australian Open wyeliminował Raya Ruffelsa 6:2, 11:9, 6:2, by w meczu finałowym nie sprostać Rodowi Laverowi, który kilka miesięcy później po nowojorskim triumfie zapisał się w historii tenisa jako pierwszy zawodnik z drugim skompletowanym Wielkim Szlemem. W Paryżu w 1969 Gimeno odpadł w ćwierćfinale. Rok później doszedł do półfinału Wimbledonu, gdzie jego pogromcą okazał się John Newcombe (3:6, 6:8, 0:6).

Największy sukces w karierze Gimeno przypadł na rok 1972. Niespełna 35-letni Hiszpan okazał się najlepszy w wielkoszlemowym turnieju paryskim, zapisując się zarazem w historii imprezy jako jej najstarszy triumfator w grze pojedynczej mężczyzn. W półfinale pokonał reprezentanta ZSRR Aleksa Metrewelego 4:6, 6:3, 6:1, 2:6, 6:3, a w finale przedstawiciela gospodarzy, Patricka Proisy'ego 4:6, 6:3, 6:1, 6:1. Finałowy przeciwnik, który w półfinale wyeliminował drugiego Hiszpana Manuela Orantesa, był od Gimeno młodszy o 12 lat. Rezultaty te pozwoliły Gimeno trafić do pierwszej dziesiątki rankingów światowych, wciąż mających charakter nieoficjalny i uznaniowy;