Znachor – polski film fabularny z 1937 roku. Adaptacja wydanej w tym samym roku powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza pod tym samym tytułem. Znachor okazał się sukcesem kasowym w okresie międzywojennym. W 1938 roku nakręcono drugą część pod tytułem Profesor Wilczur, a w 1939 roku część trzecią Testament profesora Wilczura. Za główny walor filmu uznano próbę poruszenia na ekranie problemu etyki lekarskiej oraz tytułową kreację doskonałego aktora teatralnego i filmowego Kazimierza Junoszy-Stępowskiego. W filmie tym zadebiutował młody aktor Włodzimierz ŁozińskiOrędownik : ilustrowane pismo narodowe i katolickie : wydanie ł[ódzkie]. 1937-03-31 R. 67 nr 73, s. 8.
W 2026 roku został wprowadzony na Listę Polskiego Dziedzictwa Filmowego jako film „wywierający wpływ na polską kulturę, wyobraźnię i pamięć”.
Treść mały|Kazimierz Junosza-Stępowski, Stanisław Grolicki i Włodzimierz Łoziński w scenie z filmu (źródło: Światowid 1/1939) mały|Elżbieta Barszczewska jako Beata. Kadr z filmu w przedwojennym wydaniu powieści. Żona znanego chirurga, profesora Wilczura ucieka z kochankiem, zabierając ze sobą ich kilkuletnią córeczkę Marysię. Załamany doktor, włócząc się po mieście trafia do podrzędnego szynku, gdzie zostaje ograbiony i pobity, na skutek czego traci pamięć.