Zniecierpliwiony dominacją Hardouin-Mansarta w sprawach ogrodów i ambicjami Króla-Słońca, by samodzielnie je projektować ze swoim głównym architektem, Le Nôtre zaprzestał pracy w 1693 roku, koncentrując się głównie na projektach dla króla, choć sporadycznie opracowywał plany dla prywatnych zleceniodawców. W 1694 roku wysłał listem swoje wytyczne do Pałacu Charlottenburg i Pałacu Wilhelmshöhe, a w 1698 roku przesłał Wilhelmowi III plany Zamku Windsor. Według Patricii Bouchenot-Déchin był dyslektykiem i prawdopodobnie kompensował tę trudność zdolnością widzenia w trzech wymiarach i szerszym polem widzenia niż osoby bez tego zaburzenia.
W 1693 roku André Le Nôtre wycofał się do swojego domu w pobliżu pawilonu Marsan w pałacu Tuileries, gdzie zamieszkał z żoną oraz siostrzenicami i siostrzeńcami, których adoptował po śmierci trójki swoich dzieci. Jego dom otaczał ogród, który pielęgnował własnoręcznie. Mimo tej pozornej emerytury, spowodowanej m.in. konkurencją Jules’a Hardouin-Mansarta, nadal pracował dla prywatnych zleceniodawców i władców zagranicznych. Zmarł tam 15 września 1700 roku, mając 87 lat, pozostawiając majątek szacowany na milion liwrów. Jego pogrzeb odprawiono w kościele Saint-Germain-l’Auxerrois, po czym pochowano go w kościele Saint-Roch. Zgodnie z jego życzeniem pochówek odbył się bez ceremonii.