Bielawskie Błoto (inaczej Bielawskie Błota, Bielawy, Bielawa) – rozległe mokradło na Wybrzeżu Słowińskim, od północy ograniczony Kępą Ostrowską, od zachodu i południa pradoliną Czarnej Wody (Czarnej Wdy), od południa i wschodu Pobrzeżem Kaszubskim.
Bielawskie Błota obejmują kompleks torfowisk, z których największym jest torfowisko typu bałtyckiego. Jest to jedno z największych torfowisk bałtyckich w Polsce.
Dawniej Bielawskie Błota objęte były ochroną prawną w formie trzech rezerwatów: „Moroszka Bielawskiego Błota”, „Woskownica Bielawskiego Błota” i „Bielawa”. Obecnie (od 2005 roku) objęte są jednym, wielkoobszarowym rezerwatem przyrody „Bielawa”, powstałym z połączenia trzech ww.Rozporządzenie Nr 8/2005 Wojewody Pomorskiego z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bielawa” Bielawskie Błota znajdują się również w dwóch ostojach Natura 2000: PLB220010 „Bielawskie Błota” i PLH220063 „Bielawa i Bory Bażynowe”Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska: http://natura2000.gdos.gov.pl/natura2000/pl/proste.php, a także w granicach Nadmorskiego Obszaru Chronionego KrajobrazuGeneralna Dyrekcja Ochrony Środowiska: http://geoserwis.gdos.gov.pl/mapy/ i otuliny Nadmorskiego Parku KrajobrazowegoZał.