BGP używa się typowo jako protokołu routingu w sieci posiadającej styki internetowe z 2 (lub więcej) dostawcami Internetu. BGP jest protokołem o długim czasie zbieżności (pobranie pełnej tablicy routingu Internetu może potrwać wiele godzin, jak również rozpowszechnienie nowego wpisu z tablicy routingu w całej sieci).
Cechy charakterystyczne Protokół wektora ścieżki; Używa TCP jako protokołu warstwy transportowej; Pełna tablica trasowania jest wymieniana tylko podczas początkowej sesji BGP; Aktualizacje przesyłane są przez port TCP o numerze 179; Sesje BGP są utrzymywane przez wiadomości typu „keepalive”; Każda zmiana w sieci powoduje wysłanie zawiadomienia o aktualizacji; BGP ma swoją własną tablicę BGP. Każda pozycja w sieci musi znaleźć się najpierw w tablicy BGP; BGP ma skomplikowaną tabelę atrybutów, np. sąsiedniego skoku i pochodzenia; Obsługuje i podsumowanie (zwane też bezklasowym trasowaniem międzydomenowym (ang. ());
Atrybuty ścieżki BGP Każdy zestaw ścieżek (tras) przesyłanych przez BGP opisywany jest zestawem atrybutów. Pozwalają one na większą elastyczność i podejmowanie złożonych decyzji dotyczących wyboru najlepszej trasy. Atrybuty BGP są przenoszone w komunikatach aktualizacyjnych (UPDATE) protokołu BGP.