Alojzy Kosiba (właśc. Piotr Kosiba; ur. 29 czerwca 1855 w Libuszy k. Gorlic, zm. 4 stycznia 1939 w Wieliczce) – polski zakonnik, franciszkanin, kwestarz oraz czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Piotr Kosiba urodził się w wielodzietnej rodzinie rolników Jana i Agnieszki z domu Tomalskiej (miał siostrę Ludwikę i brata Jakuba). Został ochrzczony w dniu urodzin (29 czerwca 1855) w parafialnym kościele Narodzenia NMP w Libuszy, a rodzicami chrzestnymi byli Józef Sroka i Marianna Piotrowska. Matka jego w trzecim dniu po urodzeniu drugiej córki, 21 grudnia 1857 zmarła. Ojciec ożenił się wówczas po raz drugi z Apolonią z Kosibów, z którą miał siedmioro następnych dzieci, z których troje zmarło zaraz po urodzeniu. Pierwsze nauki pobierał w parafialnej szkole, w której nauczycielem był miejscowy organista, a następnie uczęszczał pieszo do czteroklasowej szkoły ludowej do Biecza. Od lat dzieciństwa zaczął interesować się wiarą zaszczepioną w domu rodzinnym, często odmawiał różaniec, uczęszczał do kościoła na msze święte, zostając też ministrantem. Z uwagi na trudną sytuację materialną rodziny nie mógł on kontynuować dalszej nauki w gimnazjum, toteż podjął naukę rzemiosła szewskiego w zakładzie majstra Roztworowskiego w Bieczu, otrzymując dyplom czeladnika około 1874.