Józef Rostafiński (ur. 14 sierpnia 1850 w Warszawie, zm. 5 maja 1928 w Krakowie) – botanik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego; członek PAU, pionier polskiej florystyki.
Życiorys mały|lewo|Rostafiński w młodości Urodził się 14 sierpnia 1850 roku w Warszawie, w rodzinie Michała i Wilhelminy z Wentzlów. Już jako dziecko zainteresował się botaniką pod wpływem profesora nauk naturalnych oraz wykładowcy w Akademii Duchownej Rzymsko-Katolickiej ks. Józefa Wyszyńskiego. To z jego inspiracji w wieku 11 lat założył swoje pierwsze herbarium. mały|Józef Rostafiński w todze dziekana Po ukończeniu 5-klasowej Pensji Wyższej Męskiej K. Jurkiewicza (1863) uczęszczał do II Gimnazjum w Warszawie (1863–1866). Następnie studiował nauki przyrodnicze w Szkole Głównej w Warszawie (1866–1869). Po rusyfikacji Szkoły Głównej w 1869 i przemianowaniu jej na Cesarski Uniwersytet Warszawski, kontynuował studia na uczelniach w Jenie (1869–1870), Halle (1870–1872) i Strasburgu (1872–1873), gdzie w 1873 uzyskał doktorat z filozofii, na podstawie pracy Versuch eines Systems der Mycetozoen. W latach 1874–1876 był asystentem Antona de Bary’ego na Uniwersytecie Strasburskim. Tam też w 1875 habilitował sięAlicja Zemanek (red.), Józef Rostafiński (1850–1928) Botanik, systematyk roślin niższych, historyk biologii. Złota Księga Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi.