Botanischer Verein von Brandenburg (1871), Società Crittogenologica Italiana (1878), Società Italiana di Scienze Naturali, Société Nationale des Sciences Naturelles de Cherbourg (1874), Zoologisch-Botanische Gesellschaft in Wien (1870).
W 1910 przeszedł na wcześniejszą emeryturę. W 1919 został reaktywowany w krakowskiej uczelni jako profesor historii nauk biologicznych i botaniki oraz obdarzony tytułem profesora honorowego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1921).
Jedna z jego książek, Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących, doczekała się 21 wydań w latach 1886–1979.
Cierpiał na arteriosklerozę. Zmarł 5 maja 1928. Został pochowany 7 maja 1928 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera 16-płn-po lewej Lgockich).
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Marią z Ebertów (1861–1890), z którą miał córkę Zofię (1884–1924), później siostrę zakonną zgromadzenia nazaretanek, oraz syna Jana (1882–1966), który został zootechnikiem, profesorem hodowli zwierząt SGGW w Warszawie, ojca Wojciecha Rostafińskiego. W 1895 ożenił się po raz drugi, z Marią Tomaszewską (zm.