Podstawowym potencjalnym celem floty Mirage IVA były duże miasta i bazy wojskowe ZSRR. Operując z francuskich baz, bez tankowania w powietrzu samolot mógł osiągnąć linię Budapeszt – Królewiec (w tym Polskę), a z tankowaniem w drodze do celu – np. Moskwę, Murmańsk na północy lub miasta na Ukrainie na południu. Tankowanie przewidywano nad Morzem Północnym lub Morzem Czarnym. W tym celu zakupiono w USA 12 powietrznych tankowców KC-135 (oznaczonych C-135F), które zaczęły pełnić służbę w styczniu 1965 roku. Podstawowy profil lotu zakładał dolot i atak na wysokim pułapie z dużą prędkością (). Po tankowaniu w powietrzu i zrzucie dodatkowych zbiorników paliwa, na kilkaset kilometrów przed celem samolot zwiększał prędkość z Ma 0,9 do naddźwiękowej Ma 1,85 oraz pułap z 9800 m do 17 000 m. Mógł atakować w ten sposób cele w promieniu 3500 km. Misje obarczone były wysokim ryzykiem i brano pod uwagę podczas powrotu możliwość konieczności katapultowania się z braku paliwa, w tym nad neutralną Szwecją. Pod koniec lat 60., gdy znacznie wzrosło zagrożenie ze strony rakiet przeciwlotniczych dla samolotów latających na dużych wysokościach, zmodyfikowano samoloty Mirage IVA w celu latania na małych wysokościach, co obejmowało głównie autopilota oraz wprowadzenie nowych bomb AN 22.