Rzeczne lodołamacze na Wiśle – pod koniec XIX wieku, w zaawansowanym okresie rozwoju przemysłowego wzrosło zapotrzebowanie na przeciwdziałanie przeciwpowodziowe w zurbanizowanych obszarach nadmorskich. Pierwszą bazą wiślanych lodołamaczy stała się założona w 1889 roku baza remontowa w Górkach Zachodnich (dzisiejsza Stocznia Wisła)Stocznia Wisła.
Od 1891 do 1945 Pierwszy rzeczny lodołamacz na obszarze ujściowym dolnej Wisły nosił nazwę „Weichsel” (czyli „Wisła”). Wybudowany został w 1880 rokuTadeusz Wrycza „Lodołamacze wiślane”, w: „Bezpieczeństwo przeciwpowodziowe Żuław i Gdańska – historia i teraźniejszość”, 2015 w stoczni F. Devrient w Gdańsku, po czym wszedł do eksploatacji zimą 1881. Napędzany był maszyną parową o mocy 120 KM. Zanurzenie statku, z ładunkiem 9 ton węgla i wody w kotle parowym, wynosiło 1,7 m. Na Wiśle pływał on do roku 1930. Już w pierwszym roku eksploatacji wyłamał on na wysokości Piekła rynnę w pokrywie lodowej, przyczyniając się do swobodnego spłynięcia lodów. Zadecydowało to o zbudowaniu następnych 12 takich jednostek i ich bazy technicznej w Pleniewie nad Martwą Wisłą (dzisiejsza Stocznia Wisła w Gdańsku-Górkach Zachodnich) i portu zimowania w Świbnie nad Przekopem Wisły.