Lodołamacze wiślane przeciw zatorom lodowym.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego system dróg wodnych dolnej Wisły w granicach Polski podlegał administracji Państwowego Zarządu Dróg Wodnych w Tczewie, podlegającego Dyrekcji Dróg Wodnych w Toruniu, natomiast po stronie gdańskiej – Radzie Portu i Dróg Wodnych Gdańska. Obydwie instytucje dysponowały lodołamaczami z lat 1880-1933. W służbie tczewskiego zarządu wodnego znajdowały się kolejno (do wybuchu II wojny światowej) trzy lodołamacze: „Wrobna”, „Gabriel Narutowicz” (potem „Jaguar”), powstały w Stoczni Gdańskiej w 1930 z napędem o mocy 260 KM oraz zbudowany przez Lloyda Bydgoskiego w 1933 na zamówienie toruńskiej dyrekcji motorowy lodołamacz pomocniczy „Rekin” (później „Żbik”) z silnikiem o mocy 150 KM.
Ponadto, na zlecenie gdańskiej Rady Portu i Dróg Wodnych, w 1930 roku w Stoczni Gdańskiej zbudowano dla strony niemieckiej parowy lodołamacz Bug (później Tygrys) z napędem o mocy 440 KM.