Jakub Fryderyk Hoffmann herbu RożanHerb nadany w 1822 roku, Kazimierz Marcinkowski, Rodziny zaszczycone szlachectwem w Królestwie Polskim 1815-1836 : z podaniem ich herbów na podstawie Dziennika Praw, Warszawa 1907, s. 26. (ur. 16 września 1758 w Ostródzie, zm. 17 października 1830 w Warszawie), lekarz, przyrodnik, profesor szkoły lekarskiej Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego i założyciel Ogrodu Botanicznego w Warszawie, mason.
Jakub Fryderyk Hoffmann był synem aptekarza. Pochodził z rodziny niemieckiej, częściowo spolonizowanej, czuł się Polakiem. Pisał i nauczał po polsku, brał udział w powstaniu Kościuszki, służył w Legionach Dąbrowskiego. Odrzucił tytuł radcy przyznany mu przez rząd pruski, a przyjął szlachectwo polskie. O Polsce pisał „nasz kraj”, a o języku polskim „nasz język”. Po ukończeniu szkoły w Ostródzie i odbyciu praktyk w aptekach kontynuował studia lekarskie w Petersburgu, Królewcu, Wiedniu i Frankfurcie nad Odrą, gdzie uzyskał tytuł doktora z zakresu medycyny. Praktykę lekarską rozpoczął w Warszawie jako lekarz biskupa Jana Stefana Giedroycia. Kiedy w 1794 wybuchło powstanie, Hoffmann był lekarzem 16 pułku piechoty polskiej oraz lekarzem dywizyjnym. Za swoją postawę uzyskał pochwałę od samego naczelnika Tadeusza Kościuszki. W latach 1797–1798 był lekarzem Legionów Polskich we Włoszech.