Jego występy cechowała niespotykana u innych wykonawców żywiołowość i charyzma, wirtuozeria instrumentu oraz długie improwizacje (także wokalne) z użyciem najróżniejszych, spontanicznie wykorzystywanych, technik.
Uznawany jest za prekursora hard rocka oraz, dzięki oryginalnemu wizerunkowi scenicznemu (wytarte spodnie, naciągnięta kraciasta koszula, starty lakier z gitary), także grunge'u. Gallagher grał również irlandzki folk i jazz-rock. Oprócz wielu własnych kompozycji (z czego najbardziej znane to: „A Million Miles Away”, „Tatoo'd Lady”, „Bad Penny”, „Shadow Play” i „Moonchild”) wykonywał także standardy bluesowe, między innymi Muddy Watersa („I Wonder Who”, „Gypsy Woman”), J.B. Hutto’ego („Too Much Alcohol”), Tony’ego Joe White’a („As the Crow Flies”), Blind Boy Fullera („Pistol Slapper Blues”), Otisa Rusha („It Takes Time”) oraz „Bullfrog Blues”. Twórczość Gallaghera wywarła duży wpływ na takich muzyków jak Joe Bonamassa, The Edge z U2, Slash z Guns N’ Roses, Johnny Marr z The Smiths, Glenn Tipton z Judas Priest czy Brian May z Queen. W 1975 roku był brany pod uwagę jako następca Micka Taylora w brytyjskiej grupie rockowej The Rolling Stones, oraz w zespole Deep Purple po odejściu Ritchie Blackmore’a.