Bydgoskie Przedmieście stało się ekskluzywnym osiedlem zamieszkałym przez przedstawicieli wolnych zawodów, wojskowych i urzędników.
W 1889 roku opracowano plan urbanistyczny dla przedmieścia: wytyczono linie zabudowy, wysokość budynków, linie komunikacyjne (obok istniejącej ul. Bydgoskiej zaplanowano również ul. Mickiewicza i Broniewskiego). Po 1900 roku architektura nabrała cech wielkomiejskich. Przedmieście uzyskało prosty, szachownicowy układ sieci ulic. Pod koniec XIX wieku wybudowano pierwsze budynki mieszkalne w konstrukcji szkieletowej oraz kamienice czynszowe. W 1909 roku zniesiono ograniczenia budowlane. Rozpoczęto budowę nowych budynków, starsze i mniej wartościowe sukcesywnie burzono. W 1912 roku rozpoczęto brukowanie ulic. W tym samym czasie berliński architekt Bruno Möhring opracowano nowy plan urbanistyczny. Wyznaczył sześć stref, zaproponował preferowane tam rodzaje zabudowy.