Pod koniec lipca 1940 roku siły szwajcarskie według szacunków Wehrmachtu miały liczyć 220 tys. żołnierzy. Ponieważ napięcie międzynarodowe osłabło, a przetrzymywanie pod bronią znacznej liczby mężczyzn było kosztowne, 3 sierpnia 1940 roku ogłoszono częściową demobilizację, zmniejszając stan armii do 200 tys. osób. Dodatkowo, zgodnie z przyjętym systemem rotacyjnym, 30% zmobilizowanych żołnierzy znajdowało się na przepustkach, co w połączeniu z koniecznością dozorowania internowanych żołnierzy francuskich i polskich powodowało, że liczebność wojsk szwajcarskich w I linii w chwili agresji spadała do 120 tys.
thumb|Szwajcaria i sąsiadujące państwa w 1942 III Rzesza zaczęła szczegółowo planować inwazję już od 22 czerwca 1940 roku, czyli dnia upadku Francji. 24 czerwca 1940 roku agresja na Szwajcarię była przedmiotem narady u Hitlera, w toku której Ribbentrop proponował jak najszybsze rozpoczęcie działań zbrojnych, czemu przeciwstawiał się Wilhelm Keitel, uważając za wystarczającą (i przynoszącą o wiele mniej ofiar własnych) zbrojną demonstrację wobec tego kraju w postaci koncentracji Wehrmachtu na granicach. Na dowódcę akcji przewidziano feldmarszałka von Leeba, którego rozkazom podporządkowano Grupę Operacyjną Szwajcaria. Atak miał nastąpić od zachodu, a jego przeprowadzenie miało należeć do 1, 2 i 12 Armii niemieckiej.