Jak alpejska republika przetrwała w cieniu III Rzeszy, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2015, s. 294.. Mobilizację ogłoszono również 6 czerwca 1944 w związku z lądowaniem w Normandii, 23 sierpnia 1944 roku oraz we wrześniu 1944 roku, kiedy oddziały amerykańskie dotarły do Alzacji i rejonu Genewy. Jeszcze 27 listopada 1944 roku w Biurze Referatu Szwajcarskiego w Głównym Urzędzie SS omawiano plany Aktion-S, czyli organizacji nazistowskich władz okupacyjnych dla Szwajcarii, w tym korpusu SS z byłym niemieckim konsulem w Lozannie Daufeldtem na czele i z placówkami po 50–100 osób zlokalizowanymi w każdym większym mieście.
W czasie planowania operacji dla niemieckiego dowództwa zagadką pozostawało zachowanie internowanych w Szwajcarii 43 tys. żołnierzy francuskich i polskich. Konieczność ich dozorowania absorbowała bowiem znaczącą część armii szwajcarskiej (całą 3 DP i część 7 DP, razem 6 pułków piechoty) i pogłębiała problemy aprowizacyjne kraju, jednakże przyłączenie się ich do walk w przypadku agresji niemieckiej byłaby znaczącym wzmocnieniem sił obrońców. W istocie już w 1940 gen. Sikorski nakazał polskim żołnierzom wzięcie udziału w obronie Szwajcarii przed ewentualnym atakiem niemieckim, a związane z tym kwestie techniczne gen. Guisan i Bronisław Prugar-Ketling ustalili 22 kwietnia 1941 roku.