W tym samym okresie wieś zaczęła rozwijać się jako ośrodek rzemiosła garncarskiego. Dostęp do wysokiej jakości gliny sprawił, że na przełomie XIX i XX wieku działało tu około 120 warsztatów garncarskich, produkujących naczynia użytkowe na potrzeby gospodarstw domowych. To sprawiło, że wieś posiadała głównie charakter rzemieślniczy, a nie rolniczy. Po II wojnie światowej tradycje garncarskie były kontynuowane m.in. w ramach spółdzielni Cepelia, osiągając największy rozwój w latach 50. i 60. XX wieku. W późniejszym okresie nastąpił ich stopniowy zanik, a odrodzenie tradycji nastąpiło na początku XXI wieku wraz z utworzeniem Zagrody Garncarskiej (2001).

W XIX i XX wieku rozwijała się również infrastruktura społeczna wsi. W 1894 roku uruchomiono pierwszą szkołę, a w latach 1957–1958 przeprowadzono elektryfikację miejscowości.

Zagroda Garncarska Zagroda Garncarska powstała w 2001 roku, w ramach projektu Medynia – gliniane złoża, realizowanego przez Gminę Czarna. Tworzą ją XIX-wieczne budynki mieszkalne z ówczesnym wyposażeniem i tradycyjny piec do wypalania ceramiki. W okresie wakacyjnym organizowane są tutaj kilkudniowe warsztaty garncarskie, a przez cały rok odbywają się zajęcie dla grup zorganizowanych i turystów indywidualnych.