W Wielkopolsce istniał urząd burgrabiów ziemskich (łac. burgrabii terrestres), którzy byli odpowiednikami podstarościch w innych prowincjach Rzeczypospolitej. W XV w. w Wielkopolsce posiadali bardzo silną pozycję w sądownictwie grodzkim, do tego stopnia, że można nawet zaryzykować twierdzenie, że było to sądownictwo burgrabiowskie. Swe funkcje sądowe pełnili do początku XVI w., kiedy to utracili je na rzecz tzw. "surogatorów". Pomimo zakazu orzekania wydanego w 1429 r. w Kościanie przez króla Władysława Jagiełłę, w dalszym ciągu orzekali w zastępstwie starostów. Do sądowych uprawnień burgrabiów należało m.in.: orzekanie w sądach grodzkich, pociąganie do odpowiedzialności sądowej za naruszenie czterech artykułów grodzkich, przyjmowanie zeznań i wpisów, rękojemstwa, wykonywanie wyroków sądowych, pełnienie funkcji policyjnych, wykonywanie wyroków sądów ziemskich i grodzkich, przeprowadzanie egzekucji, ciążenie i wprowadzanie w dobra, osadzanie w więzieniu, nadzór nad funkcjonowaniem kancelarii sądowej, czuwanie nad bezpieczeństwem sądów i podróżnych. W razie potrzeby mógł powoływać swego zastępcę wiceburgrabiego.