Robert i Bertrand – polski film fabularny z 1938 roku. Przedwojenna komedia filmowa. Film powstał na podstawie wodewilu Johanna Nepomuka Nestroya. Pochodzi z niego kilka popularnych piosenek (Zakochany złodziej). Z oryginalnego filmu, trwającego nieco ponad 80 minut, w polskich zbiorach zachowało się 54 minut. Niemal kompletną kopię filmu odnaleziono w zbiorach Instytutu Polskiego w Londynie, który w lutym 2017 roku przekazał ją (wraz z innymi filmami) Filmotece Narodowej.
Fabuła Irena – młoda, początkująca powieściopisarka z zamożnego domu – szuka natchnienia do napisania powieści kryminalnej. Na prowincji przypadkowo zaznajamiają się Bertrand i Robert, którzy zajmują się sprzedażą krawatów. Zawierają doraźną spółkę handlową i w poszukiwaniu klientów trafiają na pobliskie wiejskie wesele. Podczas uroczystości weselnej giną pieniądze, a Robert i Bertrand zostają niesprawiedliwie podejrzani o tę kradzież. Trafiają do miejscowego aresztu, który odwiedziła szukająca wrażeń Irena. Przez pomyłkę została zamknięta razem z nimi w celi. Oni biorą ją za złodziejkę i starają się nawrócić na uczciwą drogę, a ona ma te same zamiary wobec nich. Co więcej, Bertrand zakochuje się w Irenie.