Architektura Pałac ukształtowany w XVII wieku przypuszczalnie jest dziełem projektanta wykorzystującego wzorce stosowane na północny WłochKalinowski K., Architektura doby baroku na Śląsku, Warszawa, 1977, 29–31.. Zespół składał się z budynków zbudowanych na planie czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem reprezentacyjnym, przy którym od północy zbudowano główny budynek pałacowy. Początkowo główny budynek pałacowy był zwieńczony attyką. Z widoku pałacu ze sztambucha Heinricha Primmera wynika, że attykę posiadały w XVII wieku także dwie wieże, pomiędzy którymi rozciągał się mur z bramą prowadzącą na dziedziniec. Założenie miało w tym czasie jeszcze pewne cechy obronne, jak strzelnice i narożne baszty. Na początku XX wieku obie wyższe wieże otrzymały neobarokowe hełmy z latarniami.

Pałac główny składał się z trzech kondygnacji. W górnej kondygnacji są ślepe arkady zamknięte łukiem koszowym. Elewacje artykułowane rytmem prostokątnych otworów okiennych zdobione są pilastrami wspierającymi arkady, gzymsami międzykondygnacyjnymi i profilowanymi opaskami okiennymi.

Wewnątrz częściowo zachował się oryginalny wystrój pałacu. W większości pomieszczeń znajduje się dekoracja sztukatorska.