thumb|Tablica upamiętniająca salezjanów pomordowanych w czasie II wojny światowej na ścianie Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie Ignacy Dobiasz SDB (ur. 14 stycznia 1880 w Ciochowicach, zm. 27 czerwca 1941 w KL Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie wielodzietnej w Ciochowicach pod Gliwicami na Górnym Śląsku jako syn Ignacego i Joanny z domu Jaroszków; z sześciorga jego rodzeństwa siostra Filomena została zakonnicą. Po ukończeniu ośmioklasowej szkoły powszechnej w Ciochowicach, z pomocą miejscowego proboszcza, wyjechał na dalszą naukę do szkół salezjańskich we Włoszech. W latach 1894–1898 uczęszczał do gimnazjum w Valsalice. W 1898 wstąpił do nowicjatu salezjańskiego w Ivrei, sutannę otrzymał z rąk biskupa Giovanniego Cagliero, wikariusza apostolskiego Północnej Patagonii, późniejszego kardynała. 6 października 1900 złożył w Ivrei śluby zakonne, 21 września 1903 złożył śluby wieczyste w Lanzo Torinese. Wykształcenie filozoficzne uzyskał w Ivrei, teologiczne w Foglizzo, obronił ponadto w 1906 dyplom Akademii Rolniczej w Turynie. Odbył także trzyletnią praktykę pedagogiczną w San Benigno Canavese.