Giyu-gun – malajskie ochotnicze formacje zbrojne podczas II wojny światowej

Koncepcja wykorzystania formacji zbrojnych złożonych z obcokrajowców pojawiła się w japońskim naczelnym dowództwie jeszcze przed wybuchem wojny. Wynikała z dwóch kwestii. Po pierwsze, formacje takie mogłyby zabezpieczać i pilnować porządku na obszarze podbitych krajów, co pozwolałoby tam zmniejszać japońskie siły okupacyjne. Z drugiej strony plany formowania tego typu formacji wiązały się z tworzonym wówczas przez Japończyków programem tzw. Wielkiej Wschodnioazjatyckiej Strefy Wspólnego Dobrobytu. W jej ramach miały istnieć ochotnicze formacje zbrojne złożone z mieszkańców podbitych krajów, które prowadziłyby wspólną walkę z armią japońską przeciwko zachodnim aliantom.

Krótko przed wybuchem wojny z USA powyższe plany zaczęły nabierać konkretów. W listopadzie 1941 r. dowództwo Południowej Armii przygotowało ogólny dokument dotyczący tworzenia na zajmowanych obszarach miejscowych oddziałów wojskowych ze wsparciem i pod zwierzchnictwem japońskiej armii. W tym czasie władze wojskowe i cywilne zaakceptowały 2 ważne dokumenty pt. „Zasady zarządzania administracją okupowanych obszarów południowych” i „Zasady administrowania okupowanymi obszarami południowymi w zgodności z południowymi operacjami”. Zawierały one uszczegółowienie powyższych kwestii.