Zastosowanie polifluorowęglanów (PTFE) w konstrukcji przewodu daje tego typu przewodom jednoczesną odporność chemiczną i temperaturową, więc mogą być one stosowane dla wysokich temperatur rzędu 260 °C (temperatura ciągła) lub 300 °C (okresowo). Tego typu przewody wymagają stosowania termostatów i ze względów bezpieczeństwa nie wolno ich krzyżować. Przewody stałooporowe w izolacji mineralnej (MI) – z powłokami z miedzi, miedzioniklu, stali kwasoodpornej i Inconelu® mogą pracować przy maksymalnej temperaturze powłoki nawet do 600 °C. Przewód składa się z żyły grzejnej wykonanej z miedzi lub stopu miedzi, izolacji z tlenku magnezu i powłoki zewnętrznej, wykonywane są one fabrycznie jako przewody określonej długości. Charakteryzują się niską rezystancją, która wymagana jest przy długich rurociągach i dużych zbiornikach w przemyśle chemicznym, rafineryjnym i elektrowniach. Zalety przewodów w izolacji mineralnej to odporność korozyjna, wysoka moc grzejna (nawet do 460 W/m), wysoka odporność mechaniczna, a także odporność ogniowa. Wysoka moc i temperatura pracy umożliwia stosowanie przewodów w izolacji mineralnej nawet w tak trudnej aplikacji jak podgrzewanie zbiorników.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Przewody grzejne · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.