William Wallace of Elerslie, wym. (gael. Uilleam Uallas; ur. 7 lutego 1270 w Renfrewshire, Szkocja, zm. 23 sierpnia 1305 w Londynie) – przywódca szkockiego powstania przeciwko rządom Anglii (Normanów) Edwarda I Długonogiego, bohater narodowy Szkocji.
Początek powstania Syn skromnego właściciela ziemskiego, sir Alana Wallace’a, miał dwóch braci: Malcolma i Johna Wallace’ówZgodnie z najnowszymi odkryciami (pieczęć na liście Williama do kupców w Lubece) istnieje duże prawdopodobieństwo, że William był synem Alana (dotychczas popularna była wersja, że jego ojcem był Sir Malcolm Wallace). Łacińska inskrypcja na pieczęci brzmi: William filius Alan (William syn Alana)..
Dzieje Williama przed rokiem 1297 są nieznane. Po wybuchu powstania przeciw Anglikom w 1297 roku Wallace został jego przywódcą. Według opowieści stało się tak, ponieważ w maju 1297 roku zabił Williama Heselriga, angielskiego szeryfa w Lanark, mszcząc się za śmierć Marion Braidfute z Lamington, swojej młodej żony. Następnie wraz z grupą powstańców opanował angielski garnizon w Scone, miejscu ważnym dla tradycji szkockiej. Następnie zaatakował i zniszczył kilka mniejszych garnizonów angielskich rozlokowanych pomiędzy rzekami Forth i Tay.