Zdaniem Nancy J. Adler można wyróżnić trzy rodzaje zarządzania międzykulturowego: Dominacja kulturowa – polega na narzucaniu innym kultury organizacyjnej organizacji macierzystej. Różniące się od niej wzorce i modele nie są brane pod uwagę. Współistnienie kulturowe – polega na szukaniu kompromisu między organizacją macierzystą a jej zagranicznymi filiami i współpracownikami. Współpraca międzykulturowa – można ją uznać za model najefektywniejszy. Podstawą współpracy międzykulturowej jest założenie, że kultury mogą się wzajemnie przenikać i uzupełniać. W konsekwencji tego mogą powstać cenne wartości, a różnorodność kulturowa staje się narzędziem rozwoju organizacji.
Przypisy
Bibliografia J. Kisielnicki, Zarządzanie organizacją, WSHiP, Warszawa, 2000. Małgorzata Rozkwitalska, Bariery w zarządzaniu międzykulturowym, Warszawa, 2011. Małgorzata Rozkwitalska, Zarządzanie międzynarodowe, Difin, Warszawa, 2007.
Kategoria:Zarządzanie