Po sformowaniu 9 Armii (17 września 1914) wyznaczony na stanowisko generała – kwatermistrza tej armii. Od 1 października 1914 generał – kwatermistrz Naczelnego Dowódcy Frontu Wschodniego gen. feldmarszałka Hindenburga. Brał aktywny udział w opracowywaniu planów niemieckiego dowództwa na Froncie Wschodnim. Od 30 sierpnia 1916 szef sztabu Frontu Wschodniego. W październiku 1917 r. awansowany do stopnia generała majora.
Odegrał dużą rolę w formowaniu niemieckiej strategii wojennej na wschodzie. Uczestnik rozmów pokojowych w Brześciu. Przeciwnik oderwania krajów nadbałtyckich od Rosji. Uważał za konieczne przygotowanie podstaw do polityki zbliżenia Niemiec i Rosji po zakończeniu wojny. 5/18/.01.1918 na posiedzeniu Komisji politycznej przedstawił delegacji sowieckiej mapę z naniesioną linia graniczną i przedstawił warunki pokojowe: Polska, Litwa, część Łotwy i Białorusi, okupowane przez wojska niemieckie, przechodzą pod kontrolę Niemiec. Od 1920 w stanie spoczynku.
Autor pamiętników Wojna niezrealizowanych możliwości, w których przedstawił się jako faktyczny dowódca Frontu Wschodniego, pomniejszając rolę Hindenburga i Ludendorffa.