Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 10 wydaniu Systema naturae, publikacji własnego autorstwa poświęconym systematyce zwierząt, roślin i minerałów. Linneusz wymienił cztery gatunki – Camelus bactrianus , Camelus dromedarius , Camelus glama i Camelus pacos − nie wskazując gatunku typowego; w 2003 roku Międzynarodowa Komisja Nomenklatury Zoologicznej na gatunek typowy (późniejsze oznaczenie) wyznaczyła Camelus bactrianus .
Etymologia nazw naukowych Camelus (Camellus): ‘wielbłąd’, od kamēlos ‘wielbłąd’. Merycotherium: mērux, μηρυκος mērukos ‘przeżuwacz’; θηριον thērion ‘dzike zwierzę’, od θηρ thēr, θηρος thēros ‘zwierzę’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): †Merycotherium sibiricum . Dromedarius: , dromadis ‘dromader’, od gr. δρομας καμηλος dromas kamēlos ‘biegnący wielbłąd’, od δρομας dromas ‘biegnący’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Camelus dromedarius .
Podział systematyczny Ostatnie badania mtDNA sugerują, że C. ferus i C. bactrianus wywodziły się od oddzielnych przodków, obecnie wymarłych i szacuje się, że ich drogi rozeszły się około 700 000 lat temu w plejstocenie na długo przed udomowieniem C. bactrianus (4000–6000 lat temu). W oparciu o dowody ze stanowisk archeologicznych na południowym Półwyspie Arabskim, C.