Ekranowa rzeczywistość, o której tu mowa, prezentuje – parafrazując słynną formułę wolteriańską – świat nie najlepszy z możliwych. Zwykłemu człowiekowi żyje się w niej ciężko, niezwykłemu – jeszcze gorzej. Nie chodzi przy tym o konflikt człowieka z przyrodą, o istnienie groźnych kataklizmów i katastrof unicestwiających w mgnieniu oka ludzkie życie. Chodzi o rzeczywistość społeczną, a w niej o – nieredukowalną i niemożliwą do usunięcia – stałą obecność wrogości, nietolerancji, agresji i przemocy. O ile świat natury bywa piękny (tak go w pierwszej scenie filmu ukazano), o tyle świat międzyludzki okazuje się nieznośnie wprost obcy i wrogi.

Filozof Marek Błaszczyk uznawał Dwóch ludzi z szafą za utwór zawierający wieloznaczne przesłanie. Zdaniem Błaszczyka etiudę Polańskiego można odczytywać jako opowieść o samotności;