O wczesnych przemieszczeniach na zachód i południe, przez obszar Himalajów oraz tereny dzisiejszego zachodniego i środkowego Nepalu, świadczy również obecność archaicznych dialektów tybetańskich zachowanych na tych obszarach.
Proces ten miał prawdopodobnie charakter długotrwałego przemieszczania się rywalizujących klanów wywodzących się z zespołu plemion północno-wschodniego Tybetu. Część z nich osiedlała się stopniowo w bardziej żyznych dolinach Tybetu środkowego i południowego, przyjmując w większym stopniu osiadły oraz częściowo rolniczy tryb życia. Źródła nie pozwalają na precyzyjne odtworzenie charakteru tych klanów; przypuszcza się jednak, że mogły one stanowić wspólnoty skupione wokół naczelnika, jego rodziny oraz podporządkowanych mu poddanych i czeladzi.
Wraz z postępującą sedentarnością rody przywódcze przekształcały się w warstwę o charakterze arystokratycznym, której pozycja mogła odpowiadać modelowi dziedzicznych władców lokalnych, obecnemu w Tybecie aż do połowy XX wieku. We wczesnym okresie, poprzedzającym VI wiek przed naszą erą, dostrzegalny był proces wypierania mniej dynamicznych rodów osiadłych przez bardziej ekspansywne klany o tradycji koczowniczej.