Te cztery warianty zostały rozesłane do 3000 osób w rozmaitych krajach i zostały wykorzystane jako baza dla sondażu opinii. Do wariantów zostało dołączone wyjaśnienie z licznymi argumentami uzasadniającymi każdy wariant.
Rezultaty sondażu wykazały zdecydowane odrzucenie wariantu K, wariantu skrajnie schematycznego – ujawniła się ostateczna preferencja dla wariantów P i M, czyli modeli naturalistycznych.
Wariant C, model mniej schematyczny niż K, miał mniej zwolenników niż P i M, modele naturalistyczne. Osoby mówiące językami anglosaskimi i nieromańskimi generalnie wolały wariant P, wypracowany głównie przez Godego. Francuzi woleli wariant M, model preferowany przez prof. Martineta, oraz C, który był bliższy M niż P. Rozwiązanie wydawało się być kompromisem między P Godego, M Martineta i wariantem C, zostawiając poza rozważaniami wariant K, formę preferowaną przez panią Morris, esperantystkę.
Opublikowanie interlingwy Gode i Martinet podtrzymywali odmienne opinie – Martinet wątpił także, czy IALA będzie w stanie oddać swój projekt do praktycznego użytkowania. W konsekwencji, w 1948 r. prof. Martinet zwolnił się z kierowania IALA, a zastąpił go dr Gode, który opracował ze swoją ekipą finalną postać języka, zawierającą najlepsze charakterystyki wariantów P i M.