W ciągu 1936 roku na Uniwersytecie Liverpoolskim został skompletowany międzynarodowy zespół naukowców z dziedziny lingwistyki porównawczej, z prof. Collinsonem jako dyrektorem i E. Clarkiem Stillmanem jako zastępcą. Fundacja Rockefellera udzieliła tej uczelni dotacji na wstępne prace. Research Corporation przydzielała roczną subwencję na „badania promujące realizację języka neutralnego i apolitycznego”, zaś w Liverpoolu trwały już prace nad zgromadzeniem danych lingwistycznych i wyekstrahowaniem z nich międzynarodowego materiału leksykalnego.
Chociaż IALA pierwotnie nie zamierzała konstruować swojego własnego języka pomocniczego, zaczęła zmieniać swoje stanowisko po 1934 roku, gdy użyteczność języków, które badali jej członkowie, stawała się coraz bardziej wątpliwa. Specjalnej wagi nabrały argumenty, czy należy preferować język naturalistyczny (jak occidental), czy też język schematyczny (jak esperanto lub ido). Przeprowadzono spotkania w Genewie w 1935 i Kopenhadze w 1937 roku, gdzie ku zaskoczeniu świata interlingwistycznego esperanto zostało ostatecznie odrzucone.