Chory niczego nie kwestionuje. Próba podważenia przekonania pacjenta może skutkować nieproporcjonalnie silną reakcją emocjonalną, często połączoną z nadmierną irytacją, a nawet agresją. Pacjent nie akceptuje innych opinii. Idea z reguły nie pasuje do środowiska społecznego, kulturowego i religijnego pacjenta. Pacjent poświęca swojemu przekonaniu zbyt wiele czasu i emocji, co przytłacza wszystkie inne elementy jego osobowości. Urojenia, gdy pacjent działa zgodnie z nimi, często prowadzą do nienormalnych bądź nietypowych dla pacjenta zachowań, ale są zgodne z jego urojonymi przekonaniami. Osoby, które znają chorego, twierdzą, że jego wierzenia i zachowanie są dziwne i niespotykane.
Dla zaburzeń urojeniowych dodatkowo jest charakterystyczne:
Jest to główne zaburzenie dotykające pacjenta. Zaburzenie jest stabilne i charakteryzuje się występowaniem urojeń, których pacjent jest uczepiony z nieprawdopodobnym uporem. Choroba jest przewlekła i zwykle trwa do końca życia. Urojenia mają logiczną konstrukcję i są wewnętrznie spójne. Urojenia nie są sprzeczne z zasadami logiki i na ogół pacjent nie wykazuje zaburzeń zachowania. Jeśli występują patologiczne zachowania, są bezpośrednio związane z urojeniowymi przekonaniami. Pacjent wykazuje podwyższoną skłonność do wiązania wszystkiego ze swoją osobą.