Nazwa bielik odnosi się do białej barwy piór ogona, birkut zaś jest słowem pochodzenia tureckiego, oznaczającym strzałę opatrzoną orlimi piórami.
Zasięg występowania thumb|left|alt=Młodociany osobnik (brunatne pióra z białymi plamami na grzbiecie i ogonie, rogowobrunatny dziób z ciemnym końcem, brunatne pióra na głowie) mocno przechylony w ostrym skręcie w prawo, widziany od grzbietu: skrzydła szeroko rozpostarte, ogon rozłożony, głowa wyciągnięta w prawo i ustawiona pionowo; leci nad powierzchnią morza|Młodociane bieliki, zwłaszcza we wschodniej części zasięgu, podejmują często migracje. Bieliki występują w północnej i centralnej Palearktyce, od równoleżnika 72°N do 30°N. Część populacji jest wędrowna. Według BirdLife International obszar, na którym występują przedstawiciele tego gatunku, z wyłączeniem zimowisk, ma powierzchnię 42,7 mln km². Południowa granica zasięgu przebiega przez Grecję, Turcję, okolice Morza Kaspijskiego, jeziora Bałchasz (Kazachstan) i północno-wschodnie Chiny. W krainie orientalnej bieliki obserwowane były wyłącznie zimą, nie dalej niż do równoleżnika 22°N. Najbardziej na zachód wysunięta populacja zajmuje południowo-zachodnie wybrzeża Grenlandii.