Okna pierwszego piętra zostały ujęte półkolumienkami jońskimi, podtrzymującymi trójkątne frontony nadokienne, a drzwi balkonowe zaakcentował pilastrami i frontonem zamkniętym łukiem odcinkowym. We frontonie tym umieszczony był kartusz z monogramem fundatora (KS), a na samym frontonie spoczywały półleżąc dwie postacie, symbolizujące przemysł i handel. Dzięki plastyczności obramień otworów pierwszego piętra fasada pałacu nie była płaska i monotonna.
Obramienia okien drugiego piętra były znacznie skromniejsze. Lanci urozmaicił je uszkami na narożach i płaskorzeźbami maszkaronami na kluczu. Fasadę wieńczył wydatny gzyms koronujący, wsparty na parach konsol; na gzymsie ustawiono jeszcze balustradową attykę z kamiennymi wazonami, przesłaniającą częściowo dach.
Udało mu się stworzyć dzieło pełne umiaru, doskonale opracowane w każdym szczególe, korzystnie wyróżniające się na tle produkcji architektów warszawskich lat osiemdziesiątych XIX stulecia.
Budowa pałacu Budowę pałacu Szlenkierów w Warszawie rozpoczęto w 1881 roku. Według tradycji rodzinnej roboty miał prowadzić wielki przedsiębiorca budowlany Kazimierz Granzow, notabene krewny Karola Jana Szlenkiera. Pałac był gotowy pod koniec 1883 roku.