Kyūdōjō Termin może odnosić się do dowolnego miejsca, gdzie praktykuje się kyūdō. Początkowo nawet rzadko było utożsamiane z budynkiem – samurajowie ćwiczyli w warunkach zbliżonych do bojowych, na otwartym powietrzu. Na miejsce ćwiczeń używano również nazwy . Niezależnie od wielkości i architektury, obecności w takim miejscu powinny towarzyszyć odpowiednie zachowanie i etykieta. Trzy główne elementy tradycyjnego kyūdōjō to , i .
Shajo mały|prawo|Łucznik oddający strzał z shajo Shajo jest przestrzenią z której oddaje się strzały. Tradycyjnie jest to osobny budynek, otwarty ze strony, w którą się strzela. Musi mieć wysokość co najmniej 3,8 metra, by umożliwiać podniesienie łuku. Szerokość podłogi to przynajmniej 5 metrów, a długość powinna być taka, by łucznicy mogli stanąć w odstępach 1,8 metra – zwykle strzelająca grupa liczy trzy, cztery, pięć albo wielokrotność pięciu osób. Najważniejszym punktem shajo jest kamiza, przyjmująca formę kamidany (ołtarzyka), flagi lub innego elementu zwracającego uwagę. Kamiza, nieraz zawierająca podwyższenie, jest miejscem z którego instruktorzy i goście honorowi mogą obserwować strzelanie. Położenie kamizy dyktowało rozłożenie pozostałych elementów. Linia z której oddaje się strzały – była na wprost kamizy, tak że strzelano będąc skierowanym w jej stronę.