Kościół Zbawiciela to obiekt murowany z cegły klinkierowej, na fundamencie z piaskowca twardego, nietynkowany, wzniesiony na rzucie prostokąta z pięciobocznym prezbiterium z apsydą, zakrystiami po obydwu stronach prezbiterium oraz trójkondygnacyjną wieżą wysoką na 42 m. Kościół kryty jest dachem dwuspadowym pokrytym łupkiem, wieża przykryta iglicą (pierwotnie na wieży znajdował się łupek), zakrystia północna dachem czterospadowym, zakrystia południowa wielospadowym. Długość świątyni wynosi 35 m, szerokość 16,5 m, powierzchnia użytkowa 360 m², a kubatura 5 400 m³.
Kościół architektonicznie prezentuje cechy stylu neogotyckiego. Do jego wnętrza prowadzi znajdujący się na frontowej, południowej fasadzie ostrołukowy portal z drzwiami deskowo-spągowymi z ozdobnymi zawiasami krzyżowymi, wpisany między szkarpy. Znajdują się one w kruchcie wysuniętej przed masyw wieży, w szczycie której umieszczone jest okrągłe okienko z maswerkiem, a wyżej sterczyna.
Elewacje boczne, zachodnia i wschodnia, są pięcioosiowe, z rytmem szkarp, gzymsem profilowanym i fryzem arkadowym. Na osiach w pasie przyziemia znajdują się sparowane małe okienka ostrołukowe, a powyżej duże ostrołukowe okna z laskowaniem, wypełnione witrażami. Boczne wejścia od strony wschodniej obudowane są niewielką kruchtą.