Do sojuszu przystąpiła też Sabaudia (reprezentant: Giuseppe Provana di Pralungo).
W latach 1718–1720 toczyła się wojna czwórprzymierza z Hiszpanią zakończona zwycięstwem państw czwórprzymierza i pokojem w Hadze 17 lutego 1720, na mocy którego Hiszpania musiała m.in. przekazać Sycylię Habsburgom austriackim. Istnienie sojuszu potwierdził Traktat wiedeński z 1731 roku.
Kierowniczą rolę w czwórprzymierzu miały Wielka Brytania i Francja. Sojusz ten umożliwił tym dwóm wielkim mocarstwom kontrolowanie przez niemal 20 lat sytuacji politycznej na kontynencie europejskim. Francja zdołała odbudować swój prestiż właśnie dzięki niemu, lecz jak tylko to uczyniła, do głosu doszli w Wersalu antybrytyjsko nastawieni ministrowie tacy jak Germain Louis Chauvelin.
Koniec sojuszu Sojusz brytyjsko-francuski zaczął się załamywać już w r. 1731, kiedy to sojusznikiem Habsburgów stała się Wielka Brytania, a sojuszowi temu sprzyjała Rosja. Z kolei w 1734 w wojnie o sukcesję polską Francja popierająca kandydaturę Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski starła się z habsburskim kandydatem Augustem III. Następnie w roku 1741, kiedy to wybuchła wojna o sukcesję austriacką, Wielka Brytania i Niderlandy stanęła po stronie Austrii, zaś Francja i Hiszpania znalazły się po przeciwnej stronie – oznaczało to definitywny rozpad czwórprzymierza.