Indyjska Armia Narodowa, INA (, ) – hinduski ochotniczy związek operacyjny sojuszniczy wobec cesarskiej Japonii podczas II wojny światowej.
Geneza W środowisku hinduskich nacjonalistów wchodzących w skład Indyjskiej Ligi Niepodległościowej istniały plany powołania formacji zbrojnej do walki z Brytyjczykami. Pochodziły one jeszcze z okresu I wojny światowej. Koncepcję taką silnie popierały także japońskie władze cywilne i wojskowe. Wprawdzie pierwotnie nie zamierzano realnie dokonywać uderzenia na Indie Brytyjskie, ale istnienie na zachodnich granicach imperium japońskiego sojuszniczego państwa było bardzo pożądane. Wiązało się to także z programem Japończyków utworzenia tzw. Wielkiej Wschodnioazjatyckiej Strefy Wspólnego Dobrobytu. Po zaatakowaniu przez Japonię USA i brytyjskich kolonii azjatyckich nabrały one realnych kształtów. W wyniku japońskich podbojów na Półwyspie Indochińskim ukoronowanych zajęciem Singapuru 15 lutego 1942 r. do niewoli dostało się ok. 45 tys. żołnierzy hinduskiego pochodzenia. Większość z nich zadeklarowało wspólną walkę przeciwko Brytyjczykom. Drugą grupę kolaborantów stanowili Hindusi, którzy już przed wojną współpracowali z Japończykami. Obie te grupy utworzyły – ze wsparciem japońskiej administracji wojskowej – Indyjską Ligę Niepodległościową z siedzibą w Singapurze.