W ramach wyróżnionej przez Dielsa kategorii „doksografii” można wyróżnić trzy podtypy: placita (pisma o poglądach), pisma o szkołach filozoficznych (peri haereseon) i tzw. „sukcesje” (diadochai) – wszystkie te trzy słowa występują w tytułach starożytnych pism doksograficznych. Grupa pism zwanych placita (z łac. „poglądy”) lub doksai (z gr. „poglądy”, także areskonta) obejmuje te pisma, które systematycznie gromadzą wypisy z dzieł filozofów ułożone według grup tematycznych. Przykładem dzieła z tej grupy może być zbiór utworzony przez Aetiosa, zrekonstruowany przez Dielsa na podstawie Placita philosophorum Pseudo-Plutarcha i cytatów zachowanych w antologii (Florigelium) Jana Stobajosa. Diels zrekonstruował dzieło Aetiosa w formie dwukolumnowego zestawienia fragmentów pochodzących z obu tekstów. Samo dzieło Aetiosa pochodzi prawdopodobnie z II w. p.n.e. – po nim powstało dzieło stoickie nazwane przez Dielsa Vetusta placita, wydedukowane z dzieł Warrona i Cycerona. Prawdopodobnie niezależne od Aetiosa dzieło Pseudo-Plutarcha Stomateis zachowało się w dziele Euzebiusza.