W latach 1867–1894 był generalnym inspektorem artylerii.
Do swojej śmierci był szefem następujących oddziałów: 4 Dolnoaustriackiego Pułku Piechoty Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego (od 1863), Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 12 (od 1842), Pułku Artylerii Korpuśnej Nr 3 (od 1854), Wschodniopruskiego Pułku Artylerii Polowej Nr 1, rosyjskiej Baterii Artylerii Konnej Nr 5. Po śmierci Wilhelma jego imię Pułk Artylerii Korpuśnej Nr 3 w Grazu otrzymał „na wieczne czasy”.
Od października 1845 był członkiem zakonu krzyżackiego. Po odbyciu nowicjatu w 1846 złożył śluby zakonne. Wybrano go na koadiutora wielkiego mistrza. Od 1863 został po śmierci arcyksięcia Maksymiliana zwierzchnikiem zakonu. Po objęciu urzędu propagował organizowanie krzyżackich szpitali polowych przy armii austriackiej oraz organizował instytucję tzw. marianów, stowarzyszenia świeckich i honorowych członków zakonu krzyżackiego. Dbał przy pomocy wysokich rangą protegowanych o pozyskiwanie środków finansowych dla zakonuPaweł Pizuński, op. cit., s. 247. Jako wielki mistrz kontynuował przemiany, które zapoczątkował jego poprzednik. Istniejące już konwenty otrzymywały własną regułę. Powstawały też nowe domy zakonne.