W latach 1915–1916 piastował funkcję prezesa Rady Miejskiej Kalisza, której wkrótce się zrzekł, nie chcąc ulegać różnym naciskom ze strony okupacyjnych władz niemieckich. W tym samym roku objął urząd superintendenta diecezji kaliskiej, który piastował do 1936 r., a po zmianie prawa kościelnego w latach 1937–1939 był jej komisarycznym seniorem. Po wybuchu II wojny światowej, bojąc się represji niemieckich schronił się w Warszawie, gdzie żył przez cały czas okupacji pod przybranym nazwiskiem.
W 1945 roku objął ponownie urząd proboszcza w Kaliszu – parafia była wówczas rozproszona i nie posiadała kościoła. Były jezuicki kościół św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupa użytkowany przez ewangelików od 1798 r. został katolickim kościołem garnizonowym. W rękach parafii dom parafialny i dom starców. Urząd proboszcza sprawował do 1948 roku. Pod koniec życia udał się do Warszawy na zaproszenie cierpiącej na niedostatek duchownych parafii ewangelicko–reformowanej.
Życie prywatne Był żonaty z Jadwigą Manitius, córką generalnego superintendenta generalnego Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w Królestwie Polskim, Karola Gustawa Manitiusa, poprzednika biskupa Burschego. Wnukiem pary był senator III RP Edward Wende.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (Al.