doktryna o „niepojmowalnej jedności i różnicy” (aćintja bheda abheda, łącząca monizm z dualizmem) głosi, że jakościowo dusza jest identyczna z Bogiem, ponieważ jest jego częścią, jednak różni się ilościowo (jest tylko drobną cząstką boskiej potęgi). Dusza, mimo kolejnych wcieleń, zachowuje odrębną tożsamość. Ciało materialne jest odrębne od duszy i powinno być zaangażowane w działanie wyzwalające duszę (służbę Bogu). Dusza wyzwolona osiąga na zawsze duchowy świat w bezpośredniej bliskości Kryszny.
Świat materialny nie jest iluzją, lecz rzeczywistością jako jedna z ekspansji Najwyższej Osoby Boga. Nie jest jednak właściwym miejscem przebywania dla wiecznych dusz, które cierpią utożsamiając się błędnie z kolejnymi ciałami i ulegając złudzeniu Mai.
Każda religia w rzeczywistości oddaje cześć Krysznie, każdy kult i każda ofiara jest dla niego przeznaczona (chociaż Kryszna nie przyjmuje ofiar, związanych z odbieraniem życia). Z tego powodu akceptowane są różne imiona Boga takie jak: Allah, Jahwe czy Jezus Chrystus. Podobnie ofiary składane różnym bogom hinduizmu są przyjmowane przez Krysznę (nie pochwala się praktykowania politeizmu).