Premier, tytułowany jako Kalon Tripa, jest obecnie wybierany w wolnych, demokratycznych wyborach. W 2001 roku Tybetańczycy przeprowadzili pierwsze wybory, w których wygrał 62-letni mnich Lobsang Tenzin. Rolę głowy państwa tradycyjnie pełni XIV Dalajlama, który zainicjował demokratyzację rządu. Wcześniej to on mianował premiera oraz ministrów.
14 czerwca 1991 uchwalono Kartę Tybetańczyków na Uchodźstwie (ang. Charter of the Tibetans In-Exile) potocznie zwaną konstytucją Tybetu przyjętą przez Tybetańskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych (ang. Assembly of Tibetan People’s Deputies).
Strategia CRT nie dąży obecnie bezpośrednio do rozciągnięcia swojej władzy na terytorium Tybetu. Według strategii Dalajlamy, nazywanej Drogą Środka, Tybet powinien w ramach Chińskiej Republiki Ludowej uzyskać status Specjalnego Regionu Autonomicznego, podobnie jak Hongkong (w 1997 r.) i Makau (w 1999 r.) w myśl zasady „jeden kraj – dwa systemy” Deng Xiaopinga. Status SRA zapewnia bowiem rzeczywistą autonomię.
Władze w Pekinie nie chcą się na to jednak zgodzić i większa część etnicznego Tybetu funkcjonuje w ramach ChRL jako Tybetański Region Autonomiczny, podobnie jak m.in. Mongolia Wewnętrzna i Sinciang.