Myśl polityczna Markiz d’Argenson był w swych czasach bardzo cenionym teoretykiem państwa i prawa. Od roku 1734 Paryż zapoznawał się z jego dziełem pt. Considérations sur le gouvernement ancien et présent de la France („Rozważania o rządzie francuskim”), które ukończył w 1737 roku, a które zostało wydane wiele lat potem w Amsterdamie w 1764 roku. Następne wydanie miało miejsce w tym samym mieście w 1784 roku. W swej książce d’Argenson stwierdza, że monarchia absolutna jest możliwa do pogodzenia z postulatami, które niesie ze sobą Oświecenie. Podobne teorie w Niemczech rozwijał Christian Wolff. Można więc powiedzieć używając nowoczesnej terminologii, że D’Argenson reprezentował „prawicę” Oświecenia – dążącą do kompromisu z absolutyzmem politycznym, w przeciwieństwie do radykalnie antymonarchicznych pisarzy takich jak Rousseau, który mimo dzielących ich różnic cenił bardzo wysoko Considérations sur le gouvernement de la France markiza, wspominając je w swych „Wyznaniach”.
Jego „Eseje” (Essais), napisane około roku 1736 i opublikowane dużo później w 1785, wydane potem jako Loisirs d’un ministre d’État w 1787 stanowiły zbiór anegdot o współczesnych nie pozbawionych humoru.